Een nieuwe heup gaf Ad haar bewegingsvrijheid terug

"Als je 's nachts wakker wordt van de pijn, dan is het heftig"

Jarenlang leerde Ad Frijters leven met pijn in haar heup. Eerst een beetje. Later steeds meer. Wandelen werd moeilijker, fietsen voelde onzeker en 's nachts werd ze regelmatig wakker van de pijn. Toch bleef de 82-jarige doorzetten, zoals ze altijd had gedaan. Maar uiteindelijk werd een heupoperatie onvermijdelijk. En dat was niet de eerste keer. In 2010 kreeg ze al een nieuwe heup aan de linkerkant, met succes. Zestien jaar later was haar rechterheup aan de beurt. Een beslissing die haar opnieuw haar bewegingsvrijheid teruggaf.

Van wandelen naar worstelen
De eerste signalen voelde Ad al rond 2016. Ze was altijd actief geweest. Wandelen deed ze graag, soms zelfs afstanden van tientallen kilometers. Ze herinnert zich nog een wandeltocht van 25 kilometer. De laatste kilometers waren een ware uitputtingsslag. "Hoe ik toen van Nispen naar Roosendaal ben gekomen, weet ik eigenlijk nog steeds niet. Mijn wandelvriendinnen hadden medelijden met me. Maar ik dacht alleen maar: als ik er maar kom", vertelt Ad.

Ze bleef doorgaan tot het niet meer ging. "Ik kon bijna niet meer slapen. Als je ’s nachts wakker wordt van de pijn, dan is dat heftig." Ook dagelijkse dingen werden lastiger. Op de fiets stappen lukte nauwelijks nog en haar been leek soms letterlijk te blokkeren. "Dan dacht ik weleens: mijn been blijft zo gewoon staan."

Sneller geholpen dan verwacht
Na een röntgenfoto kreeg Ad de keuze tussen pijnbestrijding of een operatieve oplossing. “Die keuze was voor mij niet moeilijk. Ik koos voor een operatie", vertelt ze.  De doorverwijzing naar de specialist volgde snel. Op basis van haar situatie kwam Ad uiteindelijk in aanmerking voor een versneld traject. Daardoor konden de afspraken en voorbereidingen snel achter elkaar plaatsvinden. Enkele weken nadat de uitslag van de foto bekend was, lag ze al op de operatietafel.

De eerste stappen
De opname verliep voorspoedig. Sterker nog: nog geen paar uur na de operatie stond de fysiotherapeut alweer naast haar bed. "Eerst deden we wat oefeningen. En diezelfde avond liep ik al zelf naar het toilet”.  De volgende dag mocht ze alweer naar huis. "Ik kwam donderdag binnen en vrijdagmiddag was ik om twee uur alweer thuis. Alles is heel goed gegaan."

Wat haar vooral bijbleef, was de begeleiding in het ziekenhuis. "Het werd allemaal heel goed uitgelegd. Iedereen was heel aardig. Ik was echt heel tevreden." Ook de narcose verliep beter dan ze gewend was. "Normaal ben ik daar ziek van, maar deze keer helemaal niet." 

Geduld hebben
Het herstel ging stap voor stap. De heuppijn verdween, maar Ad kreeg wel te maken met spierklachten die het herstel soms vertraagden. Toch bleef ze doen wat ze altijd had gedaan: bewegen.

Met behulp van oefeningen, veel wandelen en door goed naar de adviezen van zorgverleners te luisteren, kwam haar kracht langzaam terug. "Je spieren nemen af als je lange tijd minder kunt bewegen. Dat moet je weer opnieuw opbouwen." Ook een rollator bleek daarbij een waardevolle hulp. "Niet omdat ik niet zonder kan lopen, maar om te voorkomen dat ik val. Ik wil juist voorkomen dat ik straks afhankelijk word." En dat werkt. Vandaag de dag wandelt ze weer zelfstandig, gaat ze weer op pad en doet ze steeds meer zelf. "Sinds een paar weken draag ik bijvoorbeeld weer gewoon zelf spullen de trap op. Dat lukte eerst niet."

Een gelukkig mens
Bijna een jaar na de operatie kijkt Ad met tevredenheid terug. De specialist had haar al voorspeld dat volledig herstel echt tijd kost, zeker op hogere leeftijd. Dat bleek waar. Maar de operatie heeft haar veel gebracht. "Er zijn nu meer dingen die ik wél kan dan niet."

Ze staat makkelijker op uit een stoel, kan weer goed lopen en hoeft zich niet voortdurend bezig te houden met haar heup. Wandelen gaat weer, binnen en buiten. Met of zonder rollator. En als het nodig is, loopt ze naar eigen zeggen nog steeds iedereen voorbij. "Ik hoef me niet druk te maken. Het gaat allemaal nog."

Even denkt ze na. Dan volgt misschien wel de mooiste conclusie van het gesprek. "Los van die spierpijn heb ik gewoon een hele goede gezondheid. En als je ziet wat sommige mensen allemaal mankeren, dan voel ik mezelf een gelukkig mens."