Geert-Jan van Eijck neemt afscheid: “Ik heb altijd met plezier gewerkt”

Toen Geert-Jan in maart 2000 begon in het toenmalige Franciscus Ziekenhuis in Roosendaal, had hij niet verwacht dat hij er zo lang zou blijven. Sterker nog, hij had zichzelf ooit voorgenomen dat werken tot zijn zestigste mooi zou zijn. Dat liep anders. Geert-Jan: "Toen ik zestig werd, dacht ik: het is eigenlijk nog veel te vroeg om te stoppen. En ook op mijn 64e vond ik het nog steeds veel te leuk. Uiteindelijk ben ik nu 66 en is het een mooi moment om afscheid te nemen." 

Een bijzondere route naar de chirurgie
Zijn carrière begon niet in de chirurgie. Voordat hij geneeskunde ging studeren, volgde Geert-Jan de opleiding tot fysiotherapeut. Tijdens die studie ontdekte hij dat zijn interesse verder ging dan dat vak alleen. Hij besloot geneeskunde te gaan studeren en werd direct ingeloot.

Tijdens zijn coschappen dacht hij in eerste instantie aan orthopedie, mede door zijn achtergrond als fysiotherapeut. Maar tijdens het coschap chirurgie sloeg de vonk over. Uiteindelijk specialiseerde hij zich verder in de vaatchirurgie, een vakgebied waarin hij jarenlang met veel passie werkzaam bleef. 

Een vliegende start
Zijn eerste werkdag staat hem nog altijd helder voor de geest, omdat hij direct betrokken raakte bij een complexe operatie. "Het was meteen een flinke uitdaging, de buik was één groot drama. Het was hard doorwerken, geen rustige start dus."

Wat hem altijd heeft aangesproken in het vak, is de afwisseling. Volgens Geert-Jan bestaat echte routine in de chirurgie eigenlijk niet. Geert-Jan: "Zelfs een eenvoudige operatie blijft een nieuwe uitdaging. Iedere patiënt is anders en iedere situatie vraagt opnieuw om afwegingen. Dat maakt het werk interessant." Die continue uitdaging was ook een van de redenen waarom hij zoveel plezier bleef houden in zijn werk. Iedere operatie bracht nieuwe vragen met zich mee en vroeg om vakmanschap, concentratie en samenwerking.

Van grote incisies naar kleine ingrepen
In de afgelopen 26 jaar veranderde de chirurgie enorm. Een van de grootste ontwikkelingen was de opkomst van minimaal invasieve technieken. Toen Geert-Jan zijn opleiding volgde, werden de eerste kijkoperaties voor galblaasverwijderingen geïntroduceerd. Inmiddels zijn dergelijke technieken de standaard geworden. Ook binnen de vaatchirurgie zag hij grote vooruitgang. "Vroeger moest je voor een gescheurde buikslagader de buik openen met alle risico’s van dien. Tegenwoordig kunnen we veel patiënten behandelen via de liezen met stents. Dat is een enorme verbetering voor patiënten."

Een veranderende zorgwereld
Niet alleen de techniek veranderde. Ook de organisatie van de zorg ontwikkelde zich sterk. Toen hij begon, werden alle chirurgen opgeleid tot algemeen chirurg. Tegenwoordig werken chirurgen meer binnen hun eigen aandachtsgebied. "Vroeger had je dienst voor alles. Tegenwoordig heb je dienst voor je eigen specialisme. Dat levert meer specialistische kennis op, maar vraagt ook grotere teams." Daarnaast zag hij de administratieve druk toenemen en werd de zorg steeds meer georganiseerd rondom protocollen, verslaglegging en multidisciplinaire overleggen. "Er wordt meer vastgelegd, meer verantwoord en meer afgestemd dan vroeger. Dat maakt het werk anders dan twintig jaar geleden."

Trots op Bravis
Ondanks alle veranderingen, bleef Bravis voor Geert-Jan een prettige plek om te werken. Vooral de korte lijnen en de collegiale sfeer waardeert hij. "In een algemeen ziekenhuis kun je snel schakelen. Je kent de mensen met wie je werkt en kunt gemakkelijk overleggen. Dat heb ik altijd als een groot voordeel gezien." Wat Geert-Jan betreft mag Bravis wel wat meer trots uitstralen. "We doen hier ontzettend veel en vaak ook op een hoog niveau. Soms zijn we misschien iets te bescheiden. Er gebeuren hier mooie dingen die best vaker verteld mogen worden."

Leren van en met elkaar
Naast zijn werk als chirurg zocht Geert-Jan bewust ook activiteiten buiten de dagelijkse patiëntenzorg. Jarenlang was hij instructeur bij de Advanced Trauma Life Support (ATLS)-cursussen en maakte hij deel uit van de commissie kwaliteitsvisitaties van de Nederlandse Vereniging voor Heelkunde. "Je kijkt in de keuken van andere ziekenhuizen. Dat is ontzettend leerzaam en zorgt dat je scherp blijft. Ook ben ik sinds een tijdje bestuurslid van de Stichting Vrienden van Bravis, iets wat ik na mijn pensioen ook blijf doen. Zo blijf ik ook nog verbonden met Bravis.”

Dankbare patiënten
Nu zijn afscheid dichterbij komt, merkt hij hoe bijzonder de band met patiënten soms is geweest. Tijdens zijn laatste poli’s vertelt hij patiënten dat hij met pensioen gaat. Dat levert regelmatig ontroerende reacties op. "Mensen bedanken je soms uitgebreid voor de zorg die je hebt geleverd. Zelfs patiënten die uiteindelijk een amputatie hebben moeten ondergaan. Dat vind ik heel bijzonder. Juist die langdurige contacten maken duidelijk hoeveel vertrouwen patiënten mij al die jaren hebben gegeven."

Tijd voor een nieuw hoofdstuk
Wat hij het meest gaat missen? “De dagelijkse contacten met collega’s en patiënten, het samenwerken en natuurlijk het opereren zelf.” Toch kijkt Geert-Jan ook uit naar de nieuwe fase die voor hem ligt. "Ik ga eerst helemaal niets doen. Gewoon even de tijd nemen om alles te laten bezinken. Daarna zie ik wel wat er op mijn pad komt."

Dankbaar terugkijken
Als hij terugkijkt op zijn loopbaan, overheerst vooral tevredenheid. Niet alleen over het werk, maar ook over de mensen om hem heen die het mogelijk hebben gemaakt. "Waar ik het meest dankbaar voor ben? Mijn familie. Zij hebben me altijd gesteund. Zonder hen was deze carrière niet mogelijk geweest."

Na meer dan een kwart eeuw neemt Bravis afscheid van een bevlogen chirurg, betrokken collega en vertrouwd gezicht. "Het is een prachtig vak geweest. En vooral: ik heb het altijd met plezier gedaan."