“Ik kon zelfs geen kopje koffie meer optillen”

Bart Hendrikx (76) is iemand die niet stil kan zitten. In tuinen werken, buiten zijn en lekker bezig blijven. Het typeert hem. Maar ruim vijftien jaar geleden zag zijn leven er heel anders uit. Door ernstige artrose in zijn handen kon hij op een gegeven moment bijna niets meer. 

“Het begon eigenlijk vreemd”, vertelt Bart. “Ik werkte destijds als manager bij een tankstation en verkocht daarnaast kerstbomen van eigen grond. Als ik geld aan het tellen was, deden mijn duimen en vingers pijn. Maar met zware kerstbomen tillen had ik geen last.” Toch bleek er wel degelijk iets aan de hand: artrose.
In de jaren daarna werden de klachten langzaam erger. “Ik ben er nog tien jaar mee doorgegaan”, zegt Bart. “Maar op een gegeven moment kon ik niks meer. Ik kon zelfs geen kopje koffie meer optillen. Fietsen deed pijn door elke trilling. Als ik boodschappen ging doen, moest ik het geld los in mijn zak doen, omdat ik mijn portemonnee niet kon pakken. Dat deed echt enorm pijn.” 

Het leven op z’n kop 
De impact op zijn leven is groot. Bart woonde destijds buitenaf, met veel grond en eigen kerstbomen. Dat kon hij simpelweg niet meer bijhouden. “Ik had best veel grond en dat kon ik niet meer onderhouden. Dus ik heb alles te koop gezet. Dat zet je leven wel op z’n kop”, zegt hij, zichtbaar geraakt. “Het doet pijn. Je bent pas begin zestig, dan ben je gewoon te jong om al beperkt te zijn.” 

De operaties 
Uiteindelijk kon het niet langer zo doorgaan. Op zijn 61e werd Bart geopereerd in Bravis ziekenhuis door plastisch, reconstructief en handchirurg Erik Borg. Bij deze ingreep wordt het aangetaste gewricht vervangen door een stukje pees uit de pols. “Omdat ik rechts ben, werd ik eerst aan mijn linkerhand geopereerd. Ik werd wakker en had geen pijn meer. Helemaal niks.” 
Niet veel later volgde de rechterhand. Het herstel van de tweede operatie verliep moeizamer door een complicatie, waardoor Bart tijdelijk flink moest aansterken. Ondanks die zware periode verdween de pijn in zijn handen volledig. 

“Ik kon zelfs geen kopje koffie meer optillen”

Stap voor stap terug 
Na de operaties begon een intensief revalidatietraject. Stap voor stap leerde Bart zijn handen weer gebruiken. “Dat heeft ongeveer een jaar geduurd”, vertelt hij. “En je moet echt alles opnieuw leren.” 
In de loop der tijd had hij namelijk alles anders leren vastpakken om de pijn te onderdrukken. “Ik moest wel weer even nadenken: hoe had ik mijn schop ook alweer vast?” In het begin bleef hij voorzichtig. “Je bent bang dat die pijn weer terugkomt. Dus je doet rustig aan. Maar vanzelf ga je steeds een stapje verder.” 

Weer opbouwen 
Langzaam maar zeker kwam zijn kracht terug. Hij vertelt: “Na een goed jaar kon ik eigenlijk alles weer, zonder pijn.” Dat bleef niet bij kleine dingen. Toen Bart eenmaal hersteld was, bouwde hij zijn huidige huis in Zundert weer zelf op. “Met bouwen heb ik alles weer gedaan. Straatwerk, riolering, noem maar op. Alle grondwerk deed ik weer zelf, gewoon met de schop.”  

“U bent voor mij Jezus geweest” 
Bart is duidelijk over wat de operatie voor hem heeft betekend. “Ik heb tegen dokter Borg gezegd: u bent voor mij Jezus geweest. Het is echt een wonder dat ik alles weer kan.” 
Ook voor de operatie had hij er alle vertrouwen in. “Het voelde gewoon goed. Ik denk niet dat je een betere arts kunt hebben dan dokter Borg.” Wat hem vooral bijblijft, is de persoonlijke aandacht. “Na vijftien jaar wist dokter Borg nog wie ik was en hoe het met mijn handen ging. Dat vind ik bijzonder.” Dankzij de operatie en de revalidatie kreeg Bart stap voor stap zijn leven terug. 

Dagelijks actief 
Vandaag de dag merkt hij nog maar weinig van zijn artrose. “Alleen als ik het stoot, dan doet het extra zeer. En bij kou is het wat gevoeliger. Maar verder kan ik alles weer.” En dat is te zien. Bart is nog altijd dagelijks actief. Hij onderhoudt tuinen, gaat graag fietsen met zijn vriendin Marlies en helpt zelfs nog geregeld een hele dag mee met een hovenier. “Ik moet bezig zijn”, zegt hij lachend. “Anders word ik gek.”