Manon van Trijp ging negen maanden lang door een hel

Misselijkheid hoort voor veel mensen bij een zwangerschap. Maar wat als die misselijkheid zo hevig is dat eten, drinken en zelfs functioneren bijna onmogelijk zijn? Voor vrouwen met hyperemesis gravidarum (HG) is dat de dagelijkse realiteit. Gelukkig zijn er medicijnen die verlichting bieden. Medicijnen die tegenwoordig ook thuis gegeven kunnen worden. Dat geeft ook aan deze vrouwen de zwangerschap een beetje kleur.

Manon van Trijp uit Wouw weet hoe het is om HG te hebben. De zwangerschap van haar tweede zoontje Lars werd overschaduwd door misselijkheid in zijn hevigste vorm. “Achteraf gezien had ik er bij onze eerste al last van”, merkt Manon op. “Die hele zwangerschap had ik veel last van mijn maag. Bij de tweede zwangerschap leerde ik pas dat er een droge HG-variant bestaat waarbij je niet meer kunt eten en een natte variant waarbij je continu moet overgeven. Bij Lars begon het ook met niet kunnen eten, tot ik de longen uit mijn lijf spuugde.”

Niet zeuren
Het begon bij Manon met het ontwikkelen van veel maagzuur. “Alles wat ik at kwam omhoog”, vertelt ze. “Ik het begin dacht ik nog: ‘Hoort erbij, niet zeuren en gewoon doorgaan’. Tot zelfs de gynaecoloog het opmerkte. Die vertelde dat er medicijnen voor waren.” Manon kreeg eerst tabletten mee. Toen die onvoldoende hielpen, werd eerst eenmalig een infuus aangelegd en vervolgens een thuisinfuus. Hiervoor kwam het Verpleegkundig Expertise & Alarmeringsteam (VEAT) van Groenhuysen twee keer per dag aan huis. “Daar was ik heel blij mee”, zegt Manon. “We zijn heel goed geholpen door familie en vrienden, maar het was zeker voor de oudste heel fijn dat ik zo veel mogelijk thuis was. Die hele periode heeft op hem veel indruk gemaakt. Voor mij was het ook fijn. Je bent thuis met je gezin om je heen en mensen die even langskomen voor een babbeltje. Het is thuis ook rustiger dan op een drukke afdeling, waar je mee moet in het ritme van het ziekenhuis. Thuis volg je je eigen ritme.”

Sondevoeding
Ondanks de medicijnen, bleef Manon misselijk en kon zij geen voedsel binnenhouden. “Ik moest dan ook aan de sondevoeding. Om dat op te starten, bracht ik een nachtje in het ziekenhuis door. Daarna kon dat ook gewoon thuis en kwam Thuiszorg West-Brabant (TWB) hiervoor langs.”
Door de HG leverde Manon veel in. “Tijdens de zwangerschap ben ik 11 kilo afgevallen”, vertelt ze. Haar kindje heeft daar niet onder geleden. “Daar was ik wel bang voor. Maar bij de geboorte woog hij 8 pond en uit de groeiecho bleek dat hij twee weken voor liep. De gynaecoloog zei: ‘Het lijkt wel alsof de sondevoeding rechtstreeks naar de baby gaat’.”
Ook met de sondevoeding leverde Manon een gevecht. “Ik moest eigenlijk minimaal 80 milliliter per uur binnenkrijgen, maar zelfs dat kon ik niet verdragen. Soms lukte 30 milliliter in een uur maar net. Qua drinken kon ik slechts een beetje water of cola verdragen. Over een halve liter deed ik drie dagen.”

Opnieuw leren eten
Na de bevalling was de ellende nog niet voorbij. “Ik kon gelukkig wel meteen wat eten, maar het sudderde nog lang na”, zegt Manon. “Mijn lichaam was gewend om niks meer binnen te krijgen. Ik moest weer helemaal opnieuw leren eten en heb nog een jaar aan de drinkvoeding gezeten. Ook liep ik bij de ergo- en de fysiotherapeut om mijn lichamelijke conditie op te bouwen. De impact wordt echt onderschat.”

Geen derde kindje
Door de HG heeft Manon ook een drastische beslissing genomen. “Er komt geen derde kindje”, vertelt ze. “De kans is heel groot dat bij een volgende zwangerschap HG terugkomt en dan nog heftiger. Ik weet niet hoe het nog heftiger kan, want ik heb tot de laatste dag toe zoveel gespuugd. Voor mijn lichaam en voor mijn gezin is een nieuwe zwangerschap niet haalbaar. Daarom heb ik me tegelijk met de keizersnede laten steriliseren. Dat voelt veiliger dan een voorbehoedsmiddel. Stel dat ik toch zwanger raak, dan moet ik kiezen tussen iets weg laten halen wat me hartstikke dierbaar is en opnieuw door een hel gaan. Toch heb ik er best moeite mee dat mijn lichaam me eigenlijk gedwongen heeft om deze keuze te maken.”

Onbegrip
Manon constateert dat er nog veel onbegrip is voor vrouwen met HG. Ze ondervond dat zelf tijdens haar zwangerschap. “Niet door de mensen om me heen”, benadrukt ze. “Anderen zeiden: ‘Ach, iedereen is weleens misselijk tijdens de zwangerschap’. Dat is een pijnlijke opmerking. Misselijkheid en HG zijn niet met elkaar te vergelijken. Het is al vervelend als je gewoon misselijk bent, maar HG is wel even next level. Ook hoorde ik iemand zeggen: ‘Tegenwoordig is zwangerschap al snel een ziekte’. Dat komt heel hard binnen als je net terugkomt van het ziekenhuis met een sonde in je neus. Ook ben ik meerdere keren flauwgevallen. Eén keer op de trap, plat op m’n buik, waarna ik zo naar beneden ben gegleden. Ik was toen 35 weken zwanger, waarna ik vier uur aan de CTG-scan moest. De sondes spuugde ik ook heel vaak uit. Maar ik ben wel blij dat ik de medicijnen en de sondevoeding heb gehad. Daardoor kon ik een gezonde jongen op de wereld zetten. Zonder had het echt niet gekund.”

Kijk voor meer informatie over zorg (dichterbij) huis op www.bravis.nl/bravis-beter-thuis

Meer informatie over HG vind je op www.zehg.nl

Lees meer over:
Bravis Beter thuis