Longarts Rob van Klaveren blikt terug: "Het is mooi als je iets kunt neerzetten waar anderen iets aan hebben"

Als Rob terugkijkt op zijn werkzame leven, overheerst tevredenheid. “Ik kijk er met plezier op terug.” Hoewel hij verwacht de contacten met collega’s, patiënten en hun verhalen te gaan missen, kijkt hij ook uit naar de ruimte voor nieuwe uitdagingen. “Het lijkt me leuk om nieuwe dingen te ontdekken. Iets heel anders dan mijn vak tot nu toe.”

Van Nijmegen naar de internationale top
De weg naar Bravis begon tientallen jaren geleden in Nijmegen, waar Rob werd opgeleid tot arts. Na zijn opleiding specialiseerde hij zich verder, promoveerde in Leuven en bouwde een indrukwekkende academische carrière op. Hij werkte jarenlang in de oncologie in Rotterdam, deed onderzoek, publiceerde meer dan 150 wetenschappelijke artikelen en onderhield internationale samenwerkingen. Een absoluut hoogtepunt was een publicatie in de New England Journal of Medicine, een van de meest toonaangevende medische tijdschriften ter wereld.

Ook was hij hoofdonderzoeker van een groot proefbevolkingsonderzoek naar lonkanker (NELSON), dat uitgroeide tot een internationaal toonaangevend onderzoeksprogramma. “Dat heb ik helemaal van een A4’tje opgebouwd. Waar duizenden mensen aan deelnamen. Dat was echt mijn project.” 

Hoewel zijn loopbaan eerst vooral in de academische wereld lag, bracht een nieuwe stap hem vijftien jaar geleden naar Bravis. Een omgeving die anders was dan hij gewend was, maar waar hij uiteindelijk veel waardering vond. “Ik heb er op een andere manier heel veel voor teruggekregen. Heel veel warmte van patiënten, dankbaarheid en leuke ontmoetingen met mensen. En het is een leuk ziekenhuis met een prettige sfeer en leuke collega’s onderling.”

Een vak dat volledig veranderde
In bijna veertig jaar tijd zag Rob de longgeneeskunde ingrijpend veranderen. Van papieren dossiers, röntgenfoto’s op lichtkasten en uitgeprinte brieven tot geavanceerde CT-scans, digitale dossiers en innovatieve behandelingen. “Als ik me herinner hoe ik begon als arts en wat het nu is, dat is een wereld van verschil. Dat kun je je niet voorstellen.” 

Niet alleen de techniek ontwikkelde zich razendsnel, ook de zorg veranderde. Mensen worden ouder, hebben vaker meerdere aandoeningen tegelijk en de zorg is daardoor complexer geworden. “Voor ons als dokter, maar ook voor de verpleging, is het vak veel zwaarder geworden.”

Juist die voortdurende ontwikkeling hield het vak voor hem boeiend. “Het is wel leuk om te zien hoe je vak verandert. Het gaat snel hoor.”

Trots op wat er bij Bravis is opgebouwd
Ook binnen Bravis heeft Rob zijn sporen nagelaten. Het meest trots is hij op twee concrete bijdragen die vandaag de dag nog steeds zichtbaar zijn. “Ik heb het slaapcentrum opgezet. Dat was er niet. En ik heb in het begin (voor de fusie) een zorgpad gemaakt voor de behandeling van patiënten met longkanker.”

Daarnaast maakte hij van dichtbij de fusie mee waaruit Bravis ontstond. Hij ziet hoe het ziekenhuis zich in die jaren heeft ontwikkeld tot een organisatie met een hoog niveau van zorg. Tegelijkertijd geeft hij een boodschap mee voor de toekomst: blijf ruimte geven aan nieuwe ideeën en aan de energie van jonge professionals.

De mens achter de patiënt
Hoewel onderzoek en innovatie belangrijke onderdelen van zijn carrière waren, zijn het uiteindelijk de mensen die hem het meest zullen bijblijven. Met name de patiënten die hij jarenlang begeleidde, vaak gedurende een ziekteproces dat grote impact had op hun leven en dat van hun naasten. “Als je mensen lang volgt, dan wordt het contact diepgaander en heeft het veel meer impact. Dat vergeet je nooit meer.”

Nu zijn afscheid dichterbij komt, merkt hij hoeveel die relaties hebben betekend. “Mensen laten het gewoon blijken. Dat ze blij zijn en tevreden zijn. Nu merk ik dat ook met het afscheid nemen. Het is heel warm en dankbaar.”

Schilderen, tijd en nieuwe uitdagingen
Veel collega’s kennen Rob niet alleen als longarts, maar ook als kunstenaar. Zijn schilderijen waren de afgelopen periode te zien binnen Bravis en vormden regelmatig de aanleiding voor gesprekken in de wandelgangen.

Schilderen loopt als een rode draad door zijn leven. Toen hij vanuit de academische wereld naar Bravis kwam en minder tijd kwijt was aan onderzoek, pakte hij zijn oude passie weer op. “Het creatieve zit in me. Dat kon ik vroeger kwijt in onderzoek doen en artikelen schrijven. Hier heb ik het schilderen weer opgepakt.” Ook de thematiek van zijn kunst sluit soms verrassend aan bij zijn werk als arts. “Tijdsbeleving blijft mij boeien. Dat heeft ook te maken met mijn werk in de oncologie. Hoe mensen tijd ervaren.”

Tijdens zijn pensioen blijft hij schilderen. Daarnaast lonkt een heel nieuwe uitdaging: een opleiding tot hovenier via de Royal Horticultural Society in Engeland. “Ik vind het leuk om iets heel anders te doen. Blijkbaar heb ik een beetje een verzorgend karakter. Ik vind het leuk om ergens voor te zorgen, maar nu liever voor planten.”

Een boodschap voor de volgende generatie
Als hij jonge collega’s één advies mag meegeven, hoeft hij daar niet lang over na te denken. “Het is leuk om een droom te hebben. Iets waar je enthousiast voor bent en die je kunt realiseren. Dan kun je ook terugkijken en denken: dat is toch iets wat ik heb neergezet.”

En misschien nog belangrijker: “Doe vooral iets waar anderen, de maatschappij of de patiënten voordeel van hebben. Dat vind ik het mooie van dit vak. Dat je je kennis en ervaring in dienst kunt stellen van een ander.”

Na een loopbaan vol onderzoek, innovatie, patiëntenzorg en creativiteit neemt Bravis afscheid van een bevlogen longarts, inspirerende collega en betrokken mens. Namens alle collega’s bedanken we Rob voor zijn jarenlange inzet, zijn bijdrage aan de ontwikkeling van de zorg en alles wat hij voor patiënten en Bravis heeft betekend.