"Elke dag maken we samen een fijne wandeling of fietstocht"

Oktober 2022. Aan de bosrijke rand van de Brabantse Wal in Ossendrecht leven Hans de Back en zijn vrouw Marleen het goede leven. Hans is net gepensioneerd als rechercheur en de twee genieten volop. Een wandelingetje in het dorp, fietsen door het geliefde Zeeland of 's avonds heerlijk eten in een gezellig restaurant. Tot Hans midden in de nacht onhoudbare buikpijn krijgt. Marleen belt in allerijl de hulpdiensten. Op de IC van Bravis in Bergen op Zoom blijkt dat Hans kampt met de gevolgen van een acuut gescheurd aneurysma (verwijding) in zijn buikslagader. Slechts één op de vijf mensen overleeft dit doorgaans. Heftige weken op de IC volgen voor Hans en Marleen. Hans krijgt amper iets bewust mee, Marleen bezoekt hem twee keer per dag. Na bijna een maand op de IC ziet Hans voor het eerst zelf letterlijk onder ogen dat hij voortaan verder moet zonder rechterbeen, met een gevoelloos linkerbeen en een stoma. 

Plassen op weekdagen 
Maanden van revalidatie volgen. Zowel in het Bravis ziekenhuis als in een verpleeghuis van tanteLouise. Het zijn maanden van een confronterende realiteit. Hans is weliswaar ontsnapt aan de dood, maar zal niet meer net als vroeger een wedstrijd tennissen of een rondje wielrennen. Hans en Marleen denken echter niet in onmogelijkheden, maar zien juist kansen waar anderen al snel de moed opgeven. En vooral Hans doet dat met een ongekend optimisme en vaak wat rauwe humor. “Toen ik voor het eerst vijf minuten op de hometrainer mocht, stelde ik direct voor om er tien van te maken. Ik dacht terug aan de tijd dat ik nog wielrende. Daar had ik na drie minuten al best wel spijt van,” blikt Hans met wat zelfspot terug. Hans heeft zo tientallen anekdotes die hij graag en met een gulle lach deelt. “Het is een manier voor mezelf om met de situatie om te gaan, maar ook voor de verpleegkundigen is het een stuk fijner. Die leerden mij al snel kennen en vonden het zelf ook wel leuk om mij een poets te bakken. Bij tanteLouise vroeg ik op een zaterdag hulp om te plassen. Toen antwoordden ze droogjes dat dat alleen kon van maandag tot en met vrijdag. Het duurde even voordat ik in de gaten had dat ik nu zelf eens in de maling werd genomen.”  

Samen genieten 
Na vier maanden herstel en revalidatie mocht Hans terug naar zijn huis in Ossendrecht. Een goede vriend verbouwde de bijkeuken en garage van het huis tot een ruime slaapkamer met badkamer en zitdouche. Alles in en rond het fraai aangepaste huis straalt uit waar Hans en Marleen nog altijd voor staan: kansen zien en blijven doen wat nog kan. Alle kamers zijn rolstoelvriendelijk ingericht, Hans en Marleen onderhouden samen hun mooie tuin en met een handbike maken de twee weer tochten van soms vijftig tot zestig kilometer. “Zeehondjes kijken bij Waarde of een rit langs Kruiningen en Yerseke”, vertelt het koppel met gepaste trots. “Natuurlijk moet Hans er nog dagelijks hard voor werken met revalidatie in het zwembad en bij de fysio, maar ze blijven samen genieten van het leven. Met andere vrijwilligers groenonderhoud doen in het dorp, elke dag wandelen of fietsen, uitstapjes maken in Zeeland en samen geregeld thuis of in een restaurant een wijntje drinken. We blijven er samen het beste van maken.” 

Ons leven op zijn kop 
Medewerkers van de IC stelden Marleen in oktober 2022 voor om een dagboek over Hans bij te houden in de periode dat hij daar lag. Dat kan later helpen bij het verwerkingsproces. Mede op basis van deze aantekeningen publiceerde Hans in 2024 zijn boek ‘Ons leven op zijn kop'. Dit is te bestellen via www.boekscout.nl. Hans heeft de smaak van het schrijven te pakken en werkt nu aan een bundel van anekdotes uit zijn periode als wijkagent en rechercheur.